Na bijna dertig jaar voor de klas te hebben gestaan, neemt juf Bobby Boele toch afscheid van SWS De Groene Borg in Kornhorn. In de voorjaarsvakantie wordt ze namelijk 67 jaar en gaat ze met pensioen. “Ik vind het werk nog hartstikke leuk, dus ik heb lang getwijfeld wanneer het moment moest zijn”, vertelt ze. “Afgelopen september stoppen vond ik niet leuk en ook 1 januari kwam te snel. Nu heb ik de knoop doorgehakt en blijf ik tot de voorjaarsvakantie.”
Door de gangen van de school hangen de briefjes al op de lokaaldeuren over het afscheid van juf Bobby. “De kinderen zeggen vaak tegen mij: ‘juf, het is helemaal geen feestje dat je weggaat.'” Ze glimlacht even voordat ze vervolgt: “We proberen er toch iets leuks van te maken die dag. We hebben een goede opvolger gevonden. Het gaat door en het komt allemaal wel goed.”
Op haar achttiende voor de klas
Op haar achttiende begon Bobby voor een kleuterklas in het dorp Hoornaar in Zuid-Holland. “Na het derde jaar van de havo kon ik doorstromen naar de KLOS, de Kleuter Leidster Opleiding School. Iedereen vroeg of ik het echt wel zeker wist en of ik niet beter de havo af kon maken. Toch deed ik het”, blikt ze terug. “Achteraf best een spannende keuze, maar ik heb er nooit spijt van gehad.”
Uiteindelijk ‘emigreren’ zij en haar man Nico van Zuid-Holland naar het Groningse Doezum en gaan de kinderen naar de Maranathaschool in Kornhorn.. Dat is inmiddels zo’n vijfenveertig jaar geleden, zegt ze. “In die tijd was er een teveel aan leerkrachten. Ik kwam daardoor niet aan het werk. Daarbij speelde ook dat ik getrouwd was. Dit was een Christelijke school en zij vreesden dat je als getrouwde vrouw snel zwanger zou worden en daarna met verlof zou moeten gaan.”
Uiteindelijk vindt Bobby een baan in Marum, namelijk bij een peuterspeelzaal. Later werkt ze nog bij een Jeugd- en Jongerencentrum in Sebaldeburen. Na vijftien jaar ‘uit’ het onderwijs te zijn geweest, wordt ze toch weer gevraagd als invalkracht. “Dat was voor groep 7 en 8 in Opende. Het was best pittig, want ik was er natuurlijk een tijdje uit geweest en ik was kleuters gewend.” Toch bevalt het meteen weer goed en komt ze uiteindelijk terecht op haar ‘eigen’ school in Kornhorn.
Groen onderwijs op het Curringherveld
Wat ook ongeveer dertig jaar geleden begon, waren de ontwikkelingen rondom het Curringherveld. “Staatsbosbeheer bood aan of wij het veld als school wilde adopteren”, legt Bobby uit. “We hadden het idee om daar natuuractiviteiten te organiseren, maar ook om buitenonderwijs te geven.”
De school werkt daarvoor nauw samen met de Natuur en Milieu Educatie (NME). Daarin zitten ouders van leerlingen, maar ook andere dorpsgenoten die meedenken over het groene onderwijs. Bobby is al zo’n twintig jaar voorzitter: “Het is een langdurig proces, het is niet binnen 2 of 3 jaar klaar”, legt ze uit. “Je hebt veel vrijwilligers nodig, maar je hebt ook leerkrachten en een directeur nodig die hier volledig achterstaan. Veel mensen vragen zich namelijk af: ‘hoe kom je met buitenlessen aan vakken als rekenen of taal toe?'”
Anders leren dan achter een tafeltje
Een concreet voorbeeld is het wegen van een kilo. “Vaak hoor je het voorbeeld: ‘dat is even zwaar als een pak suiker.’ Toch is dat lastig voor te stellen voor een kind”, zegt Bobby. “Wij doen dat veel praktischer, bijvoorbeeld door onze eigen aardappels te poten. Eerst meten kinderen hoeveel ruimte er tussen de aardappels moet zitten om ze te laten groeien. Als ze vervolgens gerooid zijn en op school liggen, gaan de kinderen met een weegschaal wegen tot ze precies een kilo hebben. Je hoort dan bijvoorbeeld dat ze een dikkere omruilen voor een kleinere aardappel om dichterbij die kilo te komen. Zo leer je er veel meer van.”
Het is één van de vele voorbeelden van het buitenonderwijs. “Denk bijvoorbeeld ook aan de uitbreiding van woordenschat. Wanneer gebruik je anders de term ‘een bed aardbeien’ of het ‘winterklaar’ maken van een tuin. Naast taal en rekenen, krijgen ze nog veel meer mee. Bijvoorbeeld het sociale gedeelte, wanneer je met elkaar op het veld bent. Of dat je zuinig moet omgaan met spullen van een ander. Dat leer je niet zo snel achter een tafeltje.”
Samen met het hele dorp
Iedere dinsdag gaan de leerlingen het veld in om daar hun lessen te volgen. “Kinderen die moeite hebben met bijvoorbeeld rekenen of taalvakken, zijn meestal juist goed in de natuur. Zij durven wel dat beestje op te pakken, of kennen de naam van dat ene wormpje. Zo krijg je een mooi evenwicht in de groep.”
Het blijkt een goede keuze te zijn geweest, want de resultaten van de school zijn goed en het aantal leerlingen groeit. Binnen Quadraten is De Groene Borg zelfs de enige school die zo ver is met het groene onderwijs. “Het is eigenlijk een soort van spontaan gebeurd. Het zijn niet alleen de kinderen, maar ook de ouders en daar weer de ouders van die meehelpen. Het onderwijs wordt gedragen door het hele dorp. Dat heb je nodig.”
We zijn er voor elkaar
Hoewel Bobby met veel plezier terugkijkt naar die ontwikkelingen van het groene onderwijs, vond ze één nog mooier: het voor de klas staan. “Ik vind het belangrijk dat ieder kind een plekje in de groep heeft. Zeker in een dorp waar de vriendjes en vriendinnetjes dichtbij wonen. Dat is ook positief aan het buiten zijn. Er zijn kinderen die echt tot hun recht komen in het groen. Leerprestaties zijn natuurlijk belangrijk op school, maar de kinderen moeten daarvoor wel lekker in hun vel zitten.”
Ze vervolgt: “Misschien is dat ook de reden dat ik hier zo lang ben gebleven. We denken om elkaar en zijn positief. Natuurlijk zijn er ook ruzietjes en gedoetjes, maar we zijn er wel voor elkaar. We hebben maar een klein team op school, maar als dat team goed is, krijg je veel voor elkaar. Daarom was dit ook het moment waarvan ik dacht: ik kan het goed en fijn achterlaten.”
De allerlaatste dag
Op vrijdag 20 februari is de allerlaatste schooldag van Bobby. Toch verwacht ze dat ze nog wel betrokken blijft bij de school. “Ik woon vijf minuten van de school af en mijn kleinkinderen zitten hier op school, dus ik ben de wereld niet uit”, zegt ze lachend. “Daarnaast blijf ik ook actief in de NME en zal Nico nog steeds lessen geven in het Curringherveld.”
Ze heeft nog een grote verassing voor de kinderen. “Ieder jaar organiseren Nico en ik een speciale kinderdag bij ons thuis. We doen dan activiteiten zoals bessen plukken, eieren rapen of van de kabelbaan. Ze vinden dat fantastisch”, zegt ze glimlachend. “Die kinderdag gaan we dit jaar ook weer organiseren, alleen weten ze dat nog niet.”
