Misschien heb je de toneelstukken ‘Tante Bella’s Beautysalon’, ‘De Super super’, of ‘Zorgbot 2.0’ zelf al eens op de planken gezien: het zijn werken van schrijver Henk Roede uit Grootegast. Vorig jaar werden zijn scripts ruim tweehonderd keer opgevoerd in Nederland, België, Duitsland én dit jaar zelfs in Spanje. Daarmee is hij de meest opgevoerde schrijver op het gebied van amateurtoneel: “Het allerleukste is om zelf in de zaal de opvoering gespeeld te zien worden. Dan zie je het écht voor je.”
Flippies’ Strippies
Al vanaf de lagere school houdt Roede zich bezig met het schrijven van scenario’s. Dan alleen niet voor toneel, maar voor stripverhalen. Op de mavo maakten hij en een aantal klasgenoten zelfs ‘Flippies’ Strippies’, een eigen stripblaadje dat op school werd verspreid: “Op een gegeven moment waren we zoveel bezig met het maken van het blaadje zelf, dat je niet eens meer aan tekenen toe kwam”, blikt hij met een lach terug.
Roede bleef tekenen en schrijven en al snel verschenen zijn verhalen in de Donald Duck en in het Dagblad van het Noorden. Hoewel zijn grote passie bij het striptekenen lag, besloot hij zich toch meer te focussen op het schrijven van de scenario’s. “Er waren in die tijd veel goeie tekenaars, de meeste beter dan ik, maar er waren niet veel die zich richtten op verhalen. Daarom besloot ik dat juist wel te doen.”
Het allereerste toneelstuk
Op een plank in zijn studio staan alle felgekleurde scriptboekjes netjes opgesteld. De allereerste, ‘Onrust in het rusthuis’, schreef hij precies twintig jaar geleden voor Toneelvereniging Magnolia uit Oldekerk. “Ik heb het script ook opgestuurd naar Toneeluitgeverij Vink. Op die eerste kreeg ik nog een terugkoppeling over wat beter kon, daarna heb ik nooit meer een correctie gehad.’
Bijzonder is dat Roede zelf nooit op de planken van het toneel heeft gestaan. Eén keer misschien, toen hij als figurant werd gevraagd bij het Openluchtspel van toneelvereniging Gastvrij. Wel zit hij vaak in de zaal wanneer één van zijn stukken wordt opgevoerd. “Dat is een heel apart gevoel. Je typt zo’n stuk thuis op je laptopje in elkaar. Natuurlijk zie je het wel voor je, maar als het dan ineens in het echt wordt uitgevoerd is dat een bijzondere ervaring.”
Van Rotterdam tot aan Spanje
Als scriptschrijver wordt Roede regelmatig gevraagd om bij zijn toneelstukken te kijken. “Je komt echt overal. Zo was er eens een club in België die ons uitnodigde. Je zit dan langer in de auto dan het stuk duurt, dus daar zijn we niet naartoe gegaan”, blikt hij terug. Wel is hij eens naar Rotterdam geweest toen één van zijn stukken door Toneelvereniging G.U.N.D.A. uit Hellevoetsluis in het Oude Luxor Theater werd opgevoerd. “Het was een mooi podium met een professioneel decor. Dat was echt leuk om mee te maken.”
Dit jaar gaat diezelfde vereniging het stuk ‘De Super super’ opvoeren in Spanje, aan de Costa Blanca om hun 80-jarig bestaan te vieren. Op de vraag of hij daar ook in de zaal zal zitten, schudt Roede lachend zijn hoofd: “Het is heel leuk, maar net wat te ver weg.”
‘Kronkel in de kop’
Op dit moment is de schrijver druk bezig met klucht nummer 19. Het allerliefste ziet hij dat ook nummer 20 dit jaar nog verschijnt. Hoe hij op ideeën komt voor zijn komische toneelstukken? “Eigenlijk weet ik dat niet goed”, geeft hij toe. “Ik weet bij één dat ik aan het wandelen was met mijn vrouw. We hadden het over de zorg. Toen zei mijn vrouw iets over een robot in huis. Dat is uiteindelijk Zorgbot 2.0 geworden.”
Dat toneelstuk vertelt het verhaal van een ouder echtpaar dat een zorgrobot in huis krijgt. Ondertussen beheert hun dochter, de mantelzorger van de twee, de pinpas. “Ze is bezig met van alles, behalve met het regelen van belangrijke zaken. Ondertussen zijn de buren van het echtpaar jaloers omdat zij helemaal geen zorg krijgen.” Een actueel thema wat hij op een humoristische wijze weet te vertalen naar het toneel: “Het is schijnbaar een kronkel in de kop”, zegt hij lachend. “Het begint met een grappig idee wat je vervolgens gaat uitdiepen.”
Reacties vanuit de zaal
Hoewel Roede het in elkaar puzzelen van de scripts leuk vindt, blijft de opvoering toch het allermooiste moment. “Toen ik nog bezig was met stripboekjes, kwam er wel eens een reactie, maar niet vaak. Bij de Donald Duck stond mijn naam er niet eens bij, dus hoorde ik niets. Hier zie je die reacties live terug in de zaal. Het lachen, de lol van de spelers onderling. Soms zie je zelfs dat plezier al terug op Facebook. Ik vind het daarom erg leuk dat ik hier ben ingerold.”
Voor nu blijft hij vol enthousiasme doorgaan met schrijven en hoopt hij dat zijn toneelstukken ook vaker buiten de grens worden opgevoerd. “Het lijkt mij ook eens leuk als een professioneel gezelschap één van mijn stukken zou opvoeren. Op dit moment is dat lastig, omdat mijn scripts daar niet voor zijn geschreven, maar als ze mij zouden vragen, zou ik dat fantastisch vinden.”
