Een ongeluk tijdens een volleybalwedstrijd zette het leven van Kirsten Siegers in één klap op zijn kop. Van een actief en veelzijdig leven moest ze plotseling vol op de rem na een hersenkneuzing en een whiplashbeweging, met jaren van herstel tot gevolg. Op de plek waar zij stap voor stap haar leven opnieuw vormgaf, bloeit nu Pluktuin Hoendiep.
Een lege vlakte
Het terrein naast de woning van Kirsten en Koos Siegers was tijdens de bouw van hun huis in gebruik als tijdelijke woonlocatie. Nadat de woonunit werd weggehaald, bleef een rommelig terrein achter. “Er lagen kuilen, hopen zand, puingranulaat en overal groeiden bramen en onkruid. Alleen direct rondom het huis hadden we de tuin mooi aangelegd. De rest was eigenlijk één grote chaos, vertelt Kirsten.”
Hoewel er af en toe ideeën waren voor de invulling van het terrein, hadden Kirsten en haar man geen haast. Ze dachten erover ervan om ooit iets moois met de plek te doen, zodat ook anderen konden genieten. Hoe dat er precies uit zou zien, wisten ze nog niet. “We hebben heel lang gedacht aan bijvoorbeeld een vakantieplek. We wilden de ruimte graag delen met mensen om ons heen.”
Een onverwachte wending
Voordat het ongeluk plaatsvond, leidde Kirsten een actief en veelzijdig leven. Als moeder van vier kinderen combineerde ze haar gezin met haar werk als leerkracht in het basisonderwijs, een beroep dat ze met veel plezier uitoefende. Daarnaast sportte ze graag en zette zich met enthousiasme in voor verschillende activiteiten die zij belangrijk vond. Stilzitten paste niet bij haar.
Juist daarom voelde de plotselinge omslag op 4 oktober 2020 zo ingrijpend. Wat begon als een gewone zaterdag langs de lijn bij een volleybalwedstrijd, veranderde in één moment haar leven.
Die ochtend was Kirsten aanwezig bij een wedstrijd van het volleybalteam van een van haar dochters. Ze zat alvast achter het scorebord in de hoek van het veld om de puntentelling bij te houden, terwijl de speelsters zich voorbereidden op de wedstrijd. Tijdens het inspelen sloeg een speelster de bal hard richting een teamgenoot. Via een vingertop veranderde de bal onverwachts van richting en kwam met grote kracht tegen het hoofd van Kirsten.
“Ik zag de bal niet aankomen. Ik keek op dat moment naar een compleet andere richting.” Direct na de klap kreeg ze een scherpe pijn in haar nek en hevige draaiduizelingen. Haar zicht veranderde en iedere beweging liet de wereld draaien. Licht en geluid kwamen plotseling ongefilterd binnen.
“Het voelde alsof alle prikkels tegelijk mijn hoofd binnenkwamen. Ik kon mij nergens meer op focussen. Het liefst wilde ik mijn ogen sluiten en mijn oren dichtdoen.”
De prikkels die niet verdwenen
In eerste instantie dacht Kirsten dat de klachten vanzelf zouden afnemen als ze even in een rustige ruimte zou gaan zitten. Ze liep naar de kantine, maar merkte al snel dat de duizeligheid, misselijkheid en overgevoeligheid voor prikkels alleen maar toenamen. Ook de autorit naar huis bleek nauwelijks vol te houden.
Nog diezelfde dag werd zij doorverwezen naar het ziekenhuis. Een hersenscan wees uit dat ze een hersenkneuzing had opgelopen, vlak bij het evenwichtsorgaan. De artsen gingen ervan uit dat ongeveer acht weken relatieve rust voldoende zouden zijn voor herstel.
Hoewel Kirsten direct na de klap ook veel nekpijn had, kreeg die klacht in eerste instantie weinig aandacht. De focus lag op het hersenletsel.
“Ik heb mijn nek nog wel genoemd, maar er werd gezegd dat die pijn waarschijnlijk hoorde bij de harde klap. Omdat de hersenkneuzing zichtbaar was, ging alle aandacht daarnaar uit.”
Pas later werd duidelijk dat zij ook een whiplash had opgelopen, wat de langdurige klachten verklaarde. De combinatie van een hersenkneuzing en een whiplashbeweging bleek uiteindelijk verantwoordelijk voor het langdurige herstelproces.
Mogelijkheden vergroten
Het herstel verliep langzaam. In september 2021 startte Kirsten een revalidatietraject bij Beatrixoord. Daarnaast kreeg zij thuis begeleiding van een ergotherapeut, gericht op het omgaan met de beperkingen van hersenletsel.
Ze leerde haar dagen zorgvuldig in te delen, af te wisselen tussen activiteit en rust en beter te luisteren naar de signalen van haar lichaam. “Ik ontdekte dat het niet alleen ging om herstellen, maar ook om accepteren dat dingen anders waren geworden.” Hoewel er vooruitgang was, bleef ze zoeken naar manieren om haar mogelijkheden verder te vergroten.
In februari 2024 volgde Kirsten een intensief traject bij Move the Brain. Daar werkte ze onder meer met neurofeedback en oefeningen die gericht waren op het verbeteren van de samenwerking tussen lichaam en brein. Ze merkte dat ze weer makkelijker woorden kon vinden en zich beter kon oriënteren, wat haar vertrouwen gaf. Ook het boek Hersenschorsing van Margôt Ros speelde een rol.
“Veel situaties waren herkenbaar. Het gaf woorden aan dingen die ik zelf moeilijk kon uitleggen.”
Langzaamaan
Toen haar werd gevraagd wat ze, ondanks alles, graag nog zou willen doen, hoefde ze niet lang na te denken. “Ik weet niet anders dan dat ik als klein meisje samen met mijn vriendin altijd bloemen aan het plukken was. Mijn ouders hadden een tuin en we waren daar eigenlijk altijd te vinden.”
Die herinnering vormde het begin van een nieuw plan. Niet groot of ambitieus, maar juist klein en overzichtelijk. Samen met haar man begon ze op een rommelige vlakte naast hun huis. Nadat die was veranderd in een lege vlakte, legden ze een klein bloemenveld aan. De tuin kreeg in eerste instantie de naam Langzaamaan, omdat die naam volgens Kirsten aansloot bij haar herstel.
“Ik ben gewoon begonnen met een vierkantje. Dat heb ik ingezaaid en ik maakte er een paar paadjes doorheen. Ik wilde vooral leren en graag een mooie tuin maken. We zouden wel zien wat het werd.”
In het begin kwamen vooral familie, vrienden en bekenden langs om af en toe een bos bloemen te plukken. Gaandeweg ontdekte ze wat wel en niet werkte. Zo verruilde ze de bloemen in de volle grond voor verhoogde bloembedden. “Dat werkt op deze grond veel beter. Het onkruid is makkelijker weg te halen en het is voor mij veel beter vol te houden.”
Aanleg van een nieuw pad
Niet alleen de tuin groeide, ook Kirsten zette kleine stappen vooruit. Via Instagram begon ze eerst korte berichten te schrijven over haar hond en later over de pluktuin. Waar ze in het begin slechts een paar woorden achter elkaar kon zetten, werden de teksten langzaam langer. “Ik schreef eerst echt zoals een kind uit groep drie. Kleine zinnetjes van drie woorden. Maar hoe vaker ik het deed, hoe makkelijker het werd.”
Ze vergelijkt haar herstel met het aanleggen van een nieuw pad. “Je legt eigenlijk nieuwe verbindingen aan in je hersenen. Eerst is het een zandpad, daarna een grindpad, vervolgens een fietspad en uiteindelijk een geasfalteerde weg. Het kost nog steeds meer energie dan vroeger, omdat je eigenlijk altijd een omweg maakt. Maar je kunt het wel.”
Wat wél kan
Volgens Kirsten gaf de pluktuin haar veel meer dan alleen een nieuwe invulling van haar dagen. “Het gaf me mijn zelfvertrouwen terug. Er zijn zoveel dingen die na het ongeluk niet meer lukken. Dan moet je op zoek naar iets wat wél kan.” Die zoektocht leerde haar misschien wel de belangrijkste les van de afgelopen jaren.
“Hoe lief mensen om je heen ook zijn, jij bent degene die voelt wat jouw lichaam aankan. Het gaat er niet om of je iets één keer kunt, maar of je het op een manier kunt doen die je ook volhoudt. Als het op de manier kan die bij mij past, in mijn tempo en binnen mijn grenzen, dan kan er genoeg.”
Die gedachte vormt de kern van haar herstel én van Pluktuin Hoendiep.
Wat begon als een klein ingezaaid vierkantje naast haar huis, groeide uit tot Pluktuin Hoendiep: een pluktuin met een verhaal. Waar de ruimte is om rustig te groeien en te bloeien, en te genieten van de rust en alles wat leeft.
